بارها شنیده ایم که به هر کجا که بنگری او را خواهی دید ... آیا ما خدایی در بیرون می بینیم؟ ... آیا ما ماهیت تمام مخلوقات را الهی میبینیم و به هر چه نظر می افکنیم بارقه از خدا را در آن میبینیم؟ ...

اگر ما خدایی در بیرون نمیبینیم به آن علت است که دانه ی الهی اندرون را پرورش نمیدهیم ... ما می بایست آن را همچون دانه ی درختی بکاریم و از آن مراقبت کنیم تا شکوفا شود ...  

رایا

اگر سفر نکنی    اگر چیزی نخواهی    اگر به اصوات زندگی گوش ندهی    اگر از خودت قدردانی نکنی ......... به آرامی آغاز به مردن می کنی  
زمانی که خود باوری را در خود بکشی    وقتی نگذاری دیگران  به تو کمک کنند   
به آرامی آغاز به مردن می کنی   
اگر برده عادات خود شوی    اگر همیشه از یک راه تکراری بروی   اگر روزمره گی را  تغییر ندهی    اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی   یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی  
 به آرامی آغاز به مردن می کنی    
اگر از شور و حرارت     از احساسات سرکش  و از چیزهایی که  چشمانت را  به درخشش وا میدارند  و ضربان قلبت را تند تر می کنند دوری کنی    
به آرامی آغاز به مردن می کنی     به آرامی آغاز به مردن می کنی    
اگر هنگامی که با شغلت  یا  عشقت  شاد نیستی  آنرا عوض نکنی   اگر برای مطمئن در نا مطمئن خطر نکنی   اگر ورای رویاها نروی  اگر به خود اجازه ندهی  که حداقل یک بار در تمام زندگیت  ورای مصلحت اندیشی بروی .................
امروز زندگی را آغاز کن!
امروز کاری کن!
امروز مخاطره کن!
نگذار که به آرامی بمیری!
شادی را فراموش نکن!                 

شعر از پابلو نرودا        ترجمه احمد شاملو

آلوده نفاق نشوید و از نفاق بپرهیزید. منافق بر ضد احد واحد عمل می‏کند پس در خود پاره پاره می‏شود. منافق از کافر هم بدتر است. روح منافق از هم گسیخته و ضربه نفاق بیش از هر کس دیگری و پیش از آن، اول بر خود او وارد شده...
منافق، ریاکار و دروغ‏گوست. اما هر دروغ‏گویی منافق نیست. دروغ منافق برای جدا کردن و تفرقه انداختن است. برای مرگ و تخریب است. از آنجا که درون او پاره پاره است او مشتاق است که در بیرون خود هر چیزی را پاره پاره و از هم جدا کند. عیب‏جوست اما برای اصلاح، عیب‏جویی نمی‏کند. او برای ویران کردن و نه ساختن، به عیب‏جویی مشغول است. انتقادش مخرب است. مدام در جستجوی عیبهاست. عیبها را، عیب دیگران را و نه عیب خود را، بزرگ جلوه می‏دهد و خوبیهای آنها را تا آنجا که می‏تواند نادیده می‏گیرد یا کوچک‏نمایی می‏کند و درباره خود، عکس این رفتار می‏کند. بر انتشار جریان نفاق اصرار می‏ورزد و نمی‏تواند از تفرقه در بین دیگران دست بکشد. منافقان بر ضد صالحان اند. پس وجود آنها را تحمل نمی‏کنند و پیوسته در صدد حمله به صالحان ‏اند. منافق برای حکومت کردن تفرقه نمی‏اندازد موضوع برایش حیاتی‏تر از حکومت کردن است. او برای زندگی کردن به تفرقه دست می‏زند و زندگی خود را عملاً وابسته به آن می‏داند...

کلام و عمل و اندیشه‏های منافق پر از تناقض است. خائن و خیانت‏پیشه است و مرگش در وفاداری. او حتی به خود هم خیانت می‏کند. اگر از فرصتی بتواند استفاده کند و سوءاستفاده، دومین را انتخاب می‏کند. همه چیز را آشفته می‏کند و در آشفتگی، نقشه‏های خود را پیش می‏برد. همه چیز را تحریف می‏کند و چیزی تحریف نشده در زندگی او وجود ندارد. منافقان آنچنان مسیح (ع) را تحریف کردند که او را شیطان و فرزند شیطان و کافر نامیدند. به رسول خدا (ص) دروغ بستند که جادوگر و افسونگر و دروغگوست. علی (ع) را چنان بدنام کردند که تا سالها بعد از شهادتش، لعن او از مستحبات شمرده می‏شد و چنان تصویر وحشتناک و دروغی از اهل بیت (س) به مردم زمانشان نشان دادند که بسیاری از وحشت، دروغ را تصدیق کردند و راستی را تقبیح نمودند... منافق در امانت خیانت می‏کند و با راستی و درستی بیگانه است و آنرا از آنجا که خود از آن محروم است، در هیچ کس دیگری باور ندارد. امروز بله می‏گوید و فردا نه. خلاف وعده خود عمل می‏کند و مدام قول خود را می‏شکند. در پیش روی‏ات تعریف تو را می‏کند و به دوستی‏ها ادعا می‏کند و به محض آنکه در پشت سرت قرار گرفت، دست به خنجر می‏شود و تا آنجا که بتواند چهره‏ات را زشت و منفور می‏کند. منافق حیا ندارد و زمانی که تهاجم خود را علنی می‏سازد بی‏حیایی و بی‏شرمی او را خواهی دید. غیرت و شجاعت در او نیست و اگر هست تظاهری تو خالیست که با اولین تکان، خود را نشان می‏دهد. او موافق مخالف است. در بیرون موافق تو اما در درون مخالف تو است. کارش پرورش کینه و دشمنی و جدایی در دل خود و دیگران است. به هیچ کس رحم نمی‏کند حتی به عزیزان خود و به خود. او عزیزی ندارد زیرا محبت، روح او را لمس نکرده. با تو دوستی می‏کند و بر ضد دشمن‏ات موضع می‏گیرد اما در همان زمان با دشمن‏ات هم‏قدم است.
 نباید به ظاهر او اعتماد کرد. ممکن است در ظاهر اهل خدا یا اهل اخلاق و صلح و دوستی باشد. نشانه‏هایش را ببینید. شاید منافق بظاهر فریبکار نباشد اما همه را برای امیال پست خود فریب می‏دهد. بظاهر حق را می‏پذیرد اما در باطن خود هرگز نپذیرفته است و اینرا در اولین فرصت ممکن آشکار می‏کند. ظاهر او باطن‏اش را نقض می‏کند و در مقابل آن قرار دارد. همین شکاف عمیق است که او را از قوت باطن و نور یگانه درونی محروم ساخته است. شاید بسیاری از مردم خطا کنند اما خطای منافق دانسته است؛ او می‏داند و خطا می‏کند، می‏تواند خطا نکند و خطا می‏کند. می‏داند که تحریف می‏کند و تحریف می‏کند. پلیدی و تاریکی نفاق را درک می‏کند اما با اینحال در آن ساکن است و زندگی می‏کند...

بر گرفته از دنباله کتاب جریان هدایت الهی

به امید سلامتی استاد ایلیا و دیدار ایشون ....

بعد از این همه حرفهای قشنگ تازه فهمیدم چطور باید اُتو کشید ! ....

شاد باشید.